Η ώρα της αποκάλυψης
Δεν υπάρχει ομορφότερη και ωραιότερη αίσθηση από τη στιγμή που φτάνω σε ένα ξενοδοχείο. Πολύ περισσότερο αν τυχαίνει να βρίσκεται σε ένα προορισμό ή μέρος το οποίο επισκέπτομαι για πρώτη φορά.
Κι αν τύχει και η άφιξη είναι βράδυ, η χαρά και τα συναισθήματα είναι ακόμα πιο πολλά καθώς το σκοτάδι δε αφήνει κανένα περιθώριο για να πάρω μια πρώτη γεύση. Αν και η νυχτερινή ατμόσφαιρα είναι ιδιαίτερη, εντούτοις πρέπει να περιμένω υπομονετικά ως το πρωί. Με τρώει η περιέργεια για το τι θα αντικρίσουν τα μάτια μου κατά τη διάρκεια της χαραυγής. Η νύχτα μου φαίνεται ατελείωτη και η αγωνία μεγαλώνει ακόμα περισσότερο καθώς ξαπλώνω για να ξεκουραστώ. Είναι αλήθεια ότι κατά τη διάρκεια της νύχτας κάνω συνέχεια σκέψεις και φαντάζομαι το τι θα αντικρίσω εκεί που τώρα είναι σκοτάδι.
Από τη μεγάλη προσμονή που έχω, δε χρειάζομαι σχεδόν ποτέ ξυπνητήρι. Το βιολογικό μου ρολόι με ξυπνάει πάντα την ώρα που θέλω. Χαράματα και κάθομαι στο μπαλκόνι περιμένοντας τον ουρανό να πάρει εκείνο το υπέροχο μοναδικό βαθύ μπλε-λουλακί χρώμα. Με τη φωτογραφική μηχανή κρεμασμένη στο λαιμό, ένα-δυο φακούς στη τσάντα κλειδώνω το δωμάτιο και βγαίνω έξω. Εκείνες τις πρώτες ώρες νιώθω σαν κάτι μεταξύ ερευνητή, αρχαιολόγου και φυσιοδίφη. Είμαι ολομόναχος. Μαζί με τα βήματά μου, ακούγονται πουλιά που κελαηδάνε ασταμάτητα. Τραβάω τις πρώτες λήψεις. Για ζέσταμα. Συνεχίζω να προχωρώ ανακαλύπτοντας κρυφές γωνιές.
Με τις πρώτες ηλιαχτίδες η φωτογραφική μου μηχανή έχει πάρει φωτιά από τις απανωτές λήψεις. Δε χορταίνω από εικόνες. Ο αισθητήρας αιχμαλωτίζει ακατάπαυστα φωτόνια και τα μετατρέπει σε pixels γεμίζοντας τις κάρτες. Κάτι τέτοιες ώρες είναι που σκέφτομαι ότι έχω ίσως το καλύτερο επάγγελμα του κόσμου.
Όσο περνάει η ώρα κι ανεβαίνει ο ήλιος η αποκάλυψη συνεχίζεται. Σταδιακά ανακαλύπτω το μεράκι και την αγάπη του ιδιοκτήτη για το ξενοδοχείο του, θαυμάζω το concept του αρχιτέκτονα και το αποτύπωμα της δουλειάς του διακοσμητή. Συνεχίζω ακατάπαυστα να φωτογραφίζω καθώς περνάνε νέες εικόνες μέσα από το φακό μου.
Μόλις ο ήλιος σκάσει λαμπερός στον ουρανό, τότε η στιγμή που φτάνουν στ’ αυτιά μου γνώριμοι ήχοι. Ήχοι από τη κουζίνα όπου η ομάδα του chef ετοιμάζει με ταχύτατους ρυθμούς το πρωϊνό, ενώ οι σερβιτόροι υπό την καθ’ οδήγηση του F & B, στήνουν τους μπουφέδες, στρώνουν τραπέζια. Ήχοι από τους διαδρόμους των δωματίων, όπου οι γυναίκες από το housekeeping έχουν ξεκινήσει τη πρωινή τους βάρδια. Ήχοι από το maintenance, το pool boy, τον κηπουρό, τη reception όπου μόλις ολοκληρώθηκε μια αναχώρηση. Τρέχω προς το μέρος τους για να προλάβω να βγάλω κι άλλες εικόνες. Το προσωπικό είναι η πρώτη άμεση επαφή του επισκέπτη με το ξενοδοχείο. Γι’ αυτό συχνά εστιάζω και πολύ πάνω του. Η εξερεύνηση μου συνεχίζεται αμείωτα.
Οι πρώτοι καλεσμένοι κάνουν την εμφάνιση τους. Άλλος για πρωϊνό, άλλος στη πισίνα, άλλος στη θάλασσα, άλλος για jogging, άλλος για yoga, άλλος στο γυμναστήριο.
Είναι η ώρα που μου υπενθυμίζουν ότι, πρέπει να γυρίσω πίσω στο δωμάτιο για να ξυπνήσω τη βοηθό μου για την προγραμματισμένη συνάντηση με την marketing manager. Είμαστε το πρώτο της meeting σήμερα.
Το νέο μου project μου ξεκίνησε να τρέχει.